Dag 109 – Echt de laatste

“‘tis gebeurd!” Het vreemdste schooljaar voor onze kinderen zit er op. Ikzelf heb aardig wat herinneringen (veel goede) van toen ik hun leeftijd had, maar ik ben ervan overtuigd dat de voorbije 3 maanden ook in hun geheugens gegrift zullen staan.

Ze zullen misschien hier en daar een stukje leerstof minder goed onder de knie hebben (alhoewel ik dat betwijfel, de inzet van hun juffen was de max), maar wat niemand hen nog zal afnemen is de nog hechtere band die is ontstaan tussen de klasgenoten.

Deze periode was intens en alhoewel we niet uitkijken naar een herhaling, zullen we ze wel met dezelfde energie omarmen. Ok, dat klonk weer dramatischer dan bedoeld… Ook ik ben moe 😉 Wat het ook is, vandaag namen we afscheid aan de schoolpoort van fijne juffen en kinderen en is het nu tijd voor een welverdiende grote vakantie! Sara en ik bollen nog enkele dagen uit maar dan vanaf vrijdag middag is het ook voor ons boeken toe. Sara kennende zal ze vanaf zaterdag, naar jaarlijkse gewoonte, ziek vallen voor enkele dagen en ik ga moeten afleren om niet om de zoveel tijd m’n emails en teams-berichten te controleren.

En deze blog? Die gaat sowieso nu even de vriezer in (Hypochonder Junior fluistert dat er een tweede golf aankomt, wat je aan aardig wat hoestbuien zit bij vele mensen rondom je). De laatste weken merkte ik al dat het moeilijker en moeilijker werd om corona-related zaken te beschrijven en 1 juli was altijd een mooie afsluitdatum in het vooruitzicht.

Het was een fijne rit en de blog heeft me erg geholpen om de lockdown te bevatten en wat mentale rust ‘hier bovenin’ te behouden (kan je elders mentale rust vinden, Tim?) . Ik denk dat ook andere mensen er iets aan hadden – althans, dat hoop ik- en hoop dat iedereen , zoals ik, nu een beetje normaliteit terug in zijn of haar leven heeft gevonden. En als dat niet zo is, call me en je krijgt een virtuele knuffel 😉 Sowieso blijft de blog bestaan. Ik herlees graag stukjes er uit als een soort ‘blik in de chaos van de lockdown’ en het helpt me ook om geregeld zaken nu te relativeren. Die kiwi-knijpers in de supermarkt zullen niet weggaan. Maar net zo min dat genieten van rust en stilstaan bij het leven.

En dan zit het er dus op. Vreemd eigenlijk. Maar ook fijn. Tijd voor iets nieuws. Wie weet verzin ik wel een nieuwe reden om m’n dagelijkse portie woordjes te delen 🙂

Het gaat jullie allemaal goed en geniet van het leven!

Tim

PS Als afsluiter deel ik gaarne (en fier) volgende videoclip. Deze heb ik – samen met Sara en 2 andere paar ouders, waar we de hele lockdown een bubbel mee hadden- gemaakt als dank voor de juf van Mira. Het zal je niet verbazen dat ik al m’n lockdown-kennis van video-montage in dit project heb kunnen botvieren. Het is dan ook een mooi sluitstuk voor dit alles!

Dag 108 – luiaards

108 dagen.. 108. Een mooi getal. Je kan het vormen door 2 tot de 2 maal 3 tot de derde te doen. En het is op de koop toe een Nivengetal: het is deelbaar de som van z’n cijfers. Niet dat dat relvant is voor deze blog, maar soms kan het geen kwaad om eens stil te staan bij wat op het eerste zicht louter banale getallen lijken. Wiki leert me ook dat 108 in aardig wat religies best wel belangrijk is. Bedank me later wanneer je nog eens een quizvraag hierover kan oplossen!

Fun & familie

De voorbije dagen, en zeker ook vandaag, stonden geregeld in het teken van ‘afscheidscado’ s voor de juffen’ maken. Samen met enkele andere ouders nemen we hier altijd het voortouw in, beklagen we onszelf telkens weer (“waarom hebben we gezegd dit op ons te nemen?!” >, maar nadien zijn we altijd erg blij met de resultaten. Ook nu leggen we de laatste loodjes aan weer 2 cado’s waar de kinderen, hopelijk, nog jaren iets aan gaan hebben. No spoilers! Maar we proberen altijd iets te maken (filmpje, boekje, muziek, schilderij, whatever) waar zowel de juf als de klasgenootjes een mooie herinnering mee hebben. Waarom is dit relevant aan deze coronablog? Omdat ik merk aardig wat meerkennis te hebben opgebouwd tijdens corona om deze cado’s weer dat tikkeltje beter te maken. (toegegeven: de cado voor Juf Lieselotte wordt er eentje waar we met 3 paar ouders toch wel een huzarenstukje van zijn aan het maken. We gaan een productiebedrijf genaamd “Wa een team” starten als dit zo doorgaat 😎)

Spannend!

Werk & technologie

Zoals gisteren terloops vermeld was er vandaag een wat langere vergadering om de organisatie voor volgens academiejaar vast te leggen. In het begin leken we wat af te glijden naar een klassieke aanpak, waarbij hier en daar een collega wat gebruik zou maken van het remote learning om een stap verder te gaan. Na wat gepalaver gaan toch aardig wat collega’s (me inclusief) proberen resoluut de kaart van ‘afstandsleren is de norm’ te trekken in plaats van ‘afstandsleren is een extra’ tje’. Flipped classroom, kennisclips, etc for the world! We halen ons daarmee wel wat extra werk mee op de hals, maar ik beschouw het enerzijds als een uitdaging (which keeps me going) En anderzijds een investering in de toekomst (iedere kennisclips nu gemaakt is de komende 3 a 4 jaar, hopelijk, er niet meer naar moeten omzien om zo tijd in andere delen van de cursus te steken). M’n grootste bekommernis wordt ons huis: dat is met z’n open vide echt niet gemaakt om te gebruiken tijdens live, online lessen, wanneer de kinders thuis zijn. Dat hebben we ook de voorbije lockdown wel geleerd. Uw kinders met de nodige tools afblokken van de online stream (door bv achtergrondgeluid te filteren) is 1 ding, maar ikzelf moet ook gewoon ongestoord kunnen concentreren op wat ik doe… Dat kan ik niet wegfilteren 😏.

Reflectie

Morgen de laatste schooldag van de kids. Ze kunnen het gebruiken. Ondanks de halve schooldagen merken we dat het voor hen ook goed is geweest. Snap ik helemaal. Het waren pittige maanden en nu dat het nieuwe normaal wat vorm krijgt is de grote vakantie heel welkom voor het gezin!

Morgen staat er wel nog speciaal dagje voor de deur: online inzagemoment. Door sommige collega’s inzaagmoment genoemd , iets waar ik tot hiertoe weinig last van heb gehad, maar zeg nooit nooit.

Bis morgen! (m’n Duits voor in Oostenrijk al wat oefenen he)

Dag 107 – groot schijn

Deze speeltuin is nog maar recent open en dus nog lekker rustig. Aanrader voor iedereen die een grote, mooie speeltuin en wandelgebied op fietsafstand zoeken!

Morgen belangrijke meeting over de aanpak van het volgende academiejaar. Erg benieuwd wat er uit de bus gaat komen…

Dag 106 – Niets

De dag eindigde zonder noemenswaardig nieuws. En dan krijg je een mail van je pa en heb je spijt dat de dag niet onbenullig kon blijven. Helaas, Eddy Daems is overleden, na een lange strijd tegen kanker. Ik heb veel leerkrachten gehad doorheen de jaren die ik een warm hart toedraag en waar ik zalige herrineringen aan heb (Walter Van Den Eynde bovenaan) maar ‘den Daems’ zal altijd bovenaan de lijst van ‘meeste invloed op m’n verdere carrière’ staan.

Eddy was m’n fysica-leerkracht in het middelbaar en hij was altijd een kleurrijk figuur geweest. You loved him or you hated him. Z’n passie voor z’n vak spatte er altijd van af. Hij snapte alleen niet dat er ook mensen waren die geen hol interesse hadden in de geheimen van het heelal en de atomen. Ik had die interesse wel. Ik zal nooit z’n lessen over relativiteit en quantumfysica vergeten. Er ging een vreemde wereld voor mij open. Ik was/ben geen krak in wiskunde, toch was ik toen al overtuigd van de kracht van die kennis. Als sciencefiction nerd had ik al vaak over het pantheon waar Einstein en z’n vrienden woonden gehoord, maar het was Eddy Daems die ze als het ware naar beneden haalde en liet zien dat je zelfs zonder een wiskundeknobbel te zijn je de vele geheimen kon doorgronden. Heldere bewijzen passeerden de revue… Die we op de koop toe moesten kunnen reproduceren: de proef van Millikan, de wetten can Archimedes, de heerlijk elegante manier om het ‘double slit experiment’ patroon aan te tonen, waarom ruimte en tijd samenhangen, etc. Ik zal z’n lessen, stresserende testen en examens, en grappige straffen nooit vergeten!

Zijn straffen voor te luide leerlingen waren gekend:doorheen de les tekende hij een vierkantje bovenaan in de hoek van het krijtbord. Hoe meer lijntjes rondom het originele blokje kwamen, hoe meer bladzijden je mocht pennen over het onderwerp naaste het vierkantje. De eerste keer dat je iets in de les uitspookte (meestal te veel praten) schreef hij je achternaam, minus de laatste letter op (“Dam”). Als je dan nog eens iets deed vervolledigde hij je naam en had je prijs. Ik weet nog dat we in het 6e zaten en ik ‘nog nooit prijs’ had gehad. Ik was weliswaar een tater water maar wist ook wanneer te stoppen. Het onderwerp van de dag was pulsars (snel roterende sterren die als een soort vuurtorens bakens vormen in de ruimte en de ideale manier zijn om je te oriënteren moest je ooit je weg kwijt zijn onderweg naar een andere ster) , iets waar ik lang meer over wilde weten. Toen een kameraad als straf er 4 bladzijden over moest schrijven bood ik aan om er over te schrijven. Dat aanbod werd uiteraard direct aanvaard. Wat me bezielde snap ik nog steeds niet, maar ik vond het een fijne gedachten voor ‘meneer Daems’ te schrijven over een magisch soort ster ver in het heelal…

Ik durf te zeggen dat ik mede dankzij meneer Daems industrieel ingenieurstudies ben gaan volgen en vlekkeloos de ‘Simons’ z’n fysicalessen ben doorgeraakt (wat een slagveld zonder weerga was voor velen)

Eddy zal gemist worden. Hij heeft menig leerling doen huiveren. Maar hij heeft even veel mensen de schoonheid van de wetenschap gebracht,en dat kunnen er maar weinig zeggen. Het ga je goed, Eddy!

The cosmos is within us. We are made of star-stuff. We are a way for the universe to know itself” – Carl Sagan

Dag 105 – 50 gasten

50 personen. VIJF-TIG! 5 x10…Zoveel mensen zijn er hier op een week welkom gegeven de nieuwe regels. Het is interessant vast te stellen dat we gemiddeld amper aan 10 “externen” komen in het gewone leven. Vandaag is een hoogdag : BBQ-time! Als ik de gasten van vandaag optel bij wie hier nog is geweest sinds maandag dan kom ik dus aan 10 externen in totaal, inclusief de poetsvrouw, bobonne en de bubbelvriendjes. Ik herinner me in m’n Facebook-hoogdagen dat ik aan 500+ “vrienden” zat. As if 🙂 Corona heeft duidelijk gemaakt wie écht belangrijk is in je leven.

Veel van de coronamaatregels doen me vooral beseffen hoe “eenvoudig” ons leven is. En ik zeg dat als een goed ding. Wij gaan zelden tot nooit naar de sauna, kermis, festivals, concerten (cinema mis ik wel). Shoppen is voor ons een “noodzakelijkheid” en zullen we vaker online doen (ook in prelockdown) dan samen “om te shoppen”. Ik snap die dagelijkse rij aan de Louis Vuitton winkel niet waar ik nu geregeld passeer in’t stad. Wie zijn die mensen die daarvoor in de rij gaan staan? Als ik er langsrij ben ik altijd nieuwsgierig en zou ik hen willen ondervragen. Wat heeft deze winkel waarvoor u nu 1 uur in de vlakke zon voor gaat staan?

Een goei pint, thuis, vrienden die op bezoek komen en ’s avonds de campuscup (wat helaas gedaan is! Knap gedaan van beide finalisten trouwens!), meer moet dat nog steeds niet zijn. Het verklaart ook waarom mijn leven momenteel redelijk normaal terug is. Ik ervaar geen last (meer) van corona. Enkel bij de kinesist is het soms wat lastig met dat mondmasker en het feit dat de voormiddag wel érg kort is doordat de kids maar halve lesdagen hebben helpt niet. Maar dat noem ik luxeproblemen.

Vind deze wel tof 🙂

Dag 104 – Onze kinders zijn stuk?!

De hitte is naar hun hoofd gestegen zo te zien. Of is het de schuld van het vooruitzicht dat we over enkele dagen al over de helft van de extra grote, grote vakantie zijn? 🙂

Hen inruilen gaat niet meer, de garantiewetgeving zegt dat dat maar de eerste 2 jaar na aankoop kan. Maar deze foto bewaar ik wel als er potentiele vriendjes/vriendinnetjes over de vloer komen die ik liever kwijt dan rijk ben. Evil grin! (Copyright Bobonne)

Je weet hoe laat het is als er onnozele praat en foto’s op een blog komen. Dan heeft de schrijver in kwestie geen hol te zeggen dat relevant is voor de blog.

Laten we dus lekker afsluiten met een frisse pint en een virtuele knuffel voor iedereen die er eentje nodig heeft! Hou jullie taai allen, geniet van het goede weer, verzorg jezelf, je medemens, én draag die mondmaskers in de winkel ook al is het niet verplicht 😉

Dag 103 – Cursus schrijven

Tja, wat schrijf je in je dagboek als je letterlijk deze hele dag aan je cursus hebt geschreven terwijl moeder de vrouw een dagje mocht(?) vergaderen, en de kids met de bobonne op schok zijn? Schrijf je dan dat je niet bent buiten geweest, nacho’s met kaassaus als middageten hebt gegeten en een dafalgan hebt moeten nemen omdat de kinesist en jij eindelijk besloten hebben je schouder na meer dan 15 jaar aan te pakken en nu het lijf een laatste poging doet om de status quo tussen je spieren, rug en schouder te behouden. Of vermeld je dat het binnen niet al te warm is en je, buiten heen en terug van de crossfit, je eigenlijk niet bent buiten geweest? Of dat je tussendoor een erg goeie documentaire over en met de Beastie Boys hebt gezien? Veel “boeiender” wordt een dag als deze niet om te beschrijven hoor. Tim out 😉

Dag 102 – Afronden en beginnen

We weten al van 1 dochter dat ze officieel naar het volgend jaar kan, woehoe! Ik gok de 2 andere ook wel 😉

Werk & Technologie

Vandaag vrij kinderloos dus de dag kunnen gebruiken om wat “lange projecten” te doen (i.e. zaken waar je paar uur in’t wilt kunnen verdiepen zonder dat je bijvoorbeeld kind x naar locatie y moet brengen).

Ik nam kennisclips op. Vloekte omdat de langste clip (de verwelkoming op de cursus nog wel) zonder geluid bleek opgenomen te zijn. En viel half in slaap tijdens een meeting (sorry, te laat gaan slapen).

Er waren wel 2 toffe aankondigingen op die meeting, eentje waar ik al eerder op alludeerde in m’n reflectie omtrent een 1 juli-event: AP organiseert een online game-dag waarbij studenten en lectoren samen gaan gamen binnen een (denk ik) tornooitje. Tof tof. Alleen jammer dat ze nu net twee games hebben uitgekozen (Fortnite en Fifa) die me nog minder zeggen dan als ze een Tetris-tornooi hadden aangekondigd.

Op 3 juli staat er ook een bubbel-picknick gepland in park spoor noord met de collega’s. Da’s wel een leuk vooruitzicht. Eerst bestond de kans dat ik er niet zou geraken omdat we op weekend gaan, maar Sara heeft ook nog een vergadering die voormiddag.

De namiddag kreeg ik plots een wild idee. Wat als ik nu eens bekijk hoe lastig het is om m’n bestaande C# cursus via self-publishing aan de man te brengen. Niet om oneindig rijk te worden, wel om geïnteresseerden (incl. de studenten) de mogelijkheid te geven om een papieren versie van de cursus te hebben, iets wat nog steeds voor velen makkelijker lee(r/s)t.

En zo geschiede het: de hele namiddag prutsen, vloeken en juichen om dan uiteindelijk een werkbare piste gevonden te hebben (de belangrijkste vereiste was dat ik m’n bestaande cursus niet volledig moest transofrmeren/herschrijven om deze binnen de tools van de online uitgeverij te passen) . Als alles goed gaat verschijnt hier binnen onafzienbare tijd een eerste versie: https://leanpub.com/ziescherp/.

Mensen die zich geroepen voelen om te helpen de 4 punt 6 miljoen dt-fouten er uidt te halen mogen me altijd contacteren!

Reflectie

Gisterenavond was er een belangrijke aankondiging van AP: een nieuw AP-breed organisatiemodel (“Maar zo heet het niet! het is een samenwerkingsmodel!”), wat toch wel wat stof zal doen opwaaien (ik hoop in goede zin). Origineel ging men dit model, adAPt, vlak voor de lockdown voorstellen, wat uiteraard is mislukt.

Ikzelf sta er wat dubbel tegenover. De laatste 5 a 6 jaren lijkt het of we jaarlijks grote veranderingen ondergaan, zowel op opleidingsniveau als op AP-niveau. En ieder jaar hoor je ‘the powers that be’ zeggen: maar volgend jaar volgt de ‘rust’ en kunnen we evalueren en focussen op onze core business, lesgeven. Dit is de zoveelste, erg grote, verandering op zeer korte termijn, en ik weet nu nog meer waarom ik volgend academiejaar maar 50% ga werken (en stiekem wil ik nu zelfs minder. Al dat gedoe hoeft voor mij echt niet: laat mij gewoon lesgeven met de studenten). Alsof dit hele semester nog niet de moeite was, krijgen we volgend jaar én te maken met

  • het coronaprobleem dat zorgt voor beperkte campus-capaciteit én dus nieuwe onderwijs-en-werkvormen vereist (waarom denk je dat ik volop kennisclips ben aan het opnemen)
  • een nieuw curriculum waarbij we samensmelten met toegepaste informatica waardoor ik plots dubbel zoveel studenten onder m’n hoede krijg en moet (leren) samenwerken met 2 collega’s die voorheen soortgelijke dingen deden binnen hun eigen opleiding
  • “adAPt” waar ik net over sprak.

Het voelt een beetje aan als de perfecte storm. In films volgt er nu een fast forward naar 2025 waarbij 2 lectoren tussen een ruïne van de voormalige campus staan en mijmerend tegen elkaar zeggen: “Misschien was dit toch niet zo’n goed idee.” “Denk je?”

Alles wat ik nu schrijf herlees ik altijd even om te zien of dit nog bij het “corona dagboek”-thema past. Zoals eerder gezegd wordt de barrière wat vager. Uiteraard zijn we ook stilletjes aan in het nieuwe normaal aan het komen en is het nog maar de vraag in hoeverre er nog veel dingen zullen gebeuren die niet op een bepaalde manier gerelateerd zijn aan, of het gevolg zijn van, corona. Ik laat het aan de lezer om te bepalen wanneer de blog volledig is afgegleden tot een banaal dagboek 😉

Dag 101 – We gaan nog even door

Zo’n mondmasker in de Delhaize dragen geeft eigenlijk een fijn gevoel: een soort beschermend cocon’etje voor het lichaam zeg maar. Je hoeft je niet te ergeren aan de niet- mondmaskerdragers die iedere kiwi betasten en tegelijkertijd kan je vrolijk er op los hoesten ‘in je eigen asem’. Ik beschouw het ook een beetje als een soort voorbeeldfunctie: als er 1 iemand hierdoor volgende keer ook (terug) een mondmasker draagt dan ben ik een tevreden man. Waarom? Omdat we er echt nog niet zijn. Ik luister naar Van Ranst en co. Het gesakker van op de zijlijn op deze mensen, die ook niet meer dan dat zijn-mensen, vind ik beneden alle peil. Ga er dan zelf staan he. Die mensen doen dat omdat ze het goed met ons voor hebben hoor, we zijn echter zo’n heerlijk bont allegaartje dat je nooit voor iedereen goed kunt doen.

Dag 100 – De laatste?

Vandaag voor het eerst sinds de lockdown m’n pa en plusmama gezien. Was fijn weerzien! Alle grootouders verzameld om Juno haar elfde verjaardag te vieren. Misschien wel de ideale gelegenheid om met de blog te stoppen? Zeker omdat we aan 100 zijn. De dagen lijken nu ook heel erg op ‘vroeger’ alleen ontbreken de kussen en knuffels, en zijn er wat meer mondmaskers te zien op het straatbeeld.

“Ze beginnen weer over covid, de Weyts of eikels zonder mondmaskers op de tram…” 😂

In other news: de afscheidscado’s voor de juffen in elkaar knutselen is een minder evident werkje dit jaar. Het is veel moeilijker om iedereen van de kids hier thuis nog te enthousiasmeren voor een zoveelste ‘werkje’. We maken er het beste van. Nog een weekje en dan is het grote vakantie!

Reflectie

“Maar Tim, is dit nu de laatste post?” Goh, een snelle blik op m’n agenda geeft aan dat zowel 30 juni als 1 juli een erg hoog “welcome to the corona world” gehalte zullen hebben, dus die gaan we toch zeker nog doen. Om aan m’n wekelijkse clicks te komen ga ik lekker niet vertellen wat er juist zal gebeuren 😏.