Dag 99 – 101 dagen schrijven

Nonkel Ben op verjaardagsvisite. We tellen niet hoeveel mensen we per week binnenlaten (vooral klasgenootjes) maar proberen wel maximaal in de tuin of aan de voordeur met bezoekers af te spreken. Hoe zou dit allemaal zijn geweest als het putteke winter was geweest?! Ik wil er niet aan denken.

Reflectie

De teller vlak voor dit bericht online is verschenen.

Doordat ik deze blog begon 1 dag voor de lockdown en dan de eerste lockdowndag als dag 0 telde zit ik nu aan dag 99. Nochtans is dit dus de 101-ste post. Best wel een tof idee. En vooral: we zijn goed bezig allemaal. Al bijna 100 dagen in deze nieuwe realiteit waar we van de ene op de andere dag naar werden getransporteerd. De eerste weken konden we die nieuwe realiteit vanuit ons huisje op een veilige afstand aanschouwen. Naarmate de weken vorderden mochten we steeds verder en verder van huis gaan om de wereld te ontdekken. Nog enkele weken en we hebben terug 100% vrijheid van bewegen (denk ik) en kunnen we dit alles naar onze hand zetten in plaats van te ondergaan. Hopelijk zijn we hier als mensheid wat wijzer uitgekomen en maken we niet dezelfde belachelijke fouten als in het verleden. Mijn verwachtingen zijn niet al te hoog gespannen, maar mijn gezonde dosis naïviteit en dromerigheid geeft me toch hoop voor de toekomst van deze aardkloot. Let’s see what happens 🙂

Dag 98 – Junofeest

Vandaag sleepoverparty voor Juno haar verjaardag. Schattig om te zien hoe de 5 vriendinnen een pact hadden gemaakt : “Krijg X in Italië”. 1 van de feestgenootjes vertrekt namelijk 1 juli naar Italië en het zou heel sneu zijn als dat niet kon door een stomme snotneus of zo. De vriendinnen gaan dus maximaal opletten dat ze elkaar niet (te veel) ‘besmetten’. En zo ontdek je weer eens de impact die deze periode op iedereen heeft. Onze kinderen zijn allemaal hygiene/ziekte specialisten op een leeftijd toen wij nog met snotneuzen kussen gaven, aan klinken likten (?), enz.

“Mijn favoriete standbeeld” kirden 2 van de 5 kids. I can’t blame them, ook ik vind dit 1 van Antwerpen mooiste

Toen we op de Meir waren stelde ik voor om een winkel binnen te gaan. Quasi in koor antwoordden ze dat dat niet hoefde want het was geen noodzakelijk bezoek. En zo tonen deze kids weer hoe het moet! Ik vind dat fijn!

Subiet bellen we Da Giovanni’s voor pizza’s en kijken we naar de zesde Harry Potter (halfbloed prins) :de voorbije dagen hebben ze dit, na enkele bilaterale gesprekken, beslist. Democratie in actie 😃

Dag 97- Vaarwel nektapijt

Een goed gevuld dagje.

Nog voor ik iets kon zeggen bij de dokter (6maandelijkse checkup ivm hoge bloeddruk) zei de dokter “deze periode was wel goed voor jou zeker? We hebben twee soorten patienten over de vloer gekregen: je hebt er die bijna letterlijk door de hel zijn gegaan, en je hebt er die er (mentaal) sterker van zijn geworden”. Ik kon alleen maar bevestigend knikken.

Ik vroeg haar vervolgens hoe het bij haar was. Met een veelzeggende blik zei ze “ik ben sinds januari voorzitsters van de lokale kring… een louter ceremoniële taak zeg maar. Maar plots was covid er en moest ik de covid-wachtpost hier in dit stadsdeel organiseren. Het was…pittig.” (niet ad verbatim)

Iedereen die ik spreek zit inderdaad telkens in één van beide kampen. Voor niemand was het ‘business as usual’. De één liep de muren op door professionele of persoonlijke problemen. Voor de ander was het een ‘blessing in disguise’. Onze slager bijvoorbeeld moest schoorvoetend bekennen dat de lockdown de beste periode ooit qua inkomsten voor hen waren. Toen de lokale pizzaboer hier om de hoek mij enkele weken terug een korting wou geven (omdat ze iets niet hadden dat we wilden bestellen) zei ik vaderlijk “hou maar, jullie hebben het al zwaar genoeg gehad.” De man knikte, wou iets zeggen, en zweeg dan. Ik vroeg “toch?”. Hij schudde het hoofd en krijg een glimlachje: “In dezelfde periode vorige jaar verkochten we ongeveer 1000 pizza’s, meneer. En nu waren dat er 6000.” Ik heb hem ons de korting toch maar laten geven 😉

Dag 96 – Bordspelen

Minecraft het bordspel, van Ravensburger. De regels leken complex maar na 5minuten uitleg waren de kids vertrokken en begonnen ze te bouwen en monsters te verslaan. Muchos fun.

Fun & Familie

Altijd een leuk vooruitzicht als er iemand jarig is en er komen nieuwe spelen aan. Juno kreeg Minecraft en Cluedo van ons. Het werd dus een bordspel dagje, was lang geleden.

Zeg mij nou, wie wie wie heeft gedaan…

Sten vroeg zich vandaag ook af hoe de lockdown en corona in de Harry Potter wereld zou hebben plaatsgevonden. Onderweg naar de basket zei hij plots:

“Zwerkbal zou dan anders zijn he.”

“Hoe dat, Sten?”

“Wij moeten nu bij de basket ook altijd met onze eigen bal trainen; dus in zwerkbal moet dan ook iedereen z’n eigen bal of gouden snaai hebben.”

Ik vraag me af hoe én wanneer de vertelkunsten deze voorbije maanden gaan in/verwerken. Net zoals 9/11 en andere onfijne gebeurtenissen is er altijd een ‘grace-periode’ waarin het bon-ton is om ZEKER NIET de mensen aan die momenten te herinneren. Ik vermoed dat we dus over pakweg een jaar of twee de eerste “De corona-killer”-boeken en “Lockdown in Paris”-achtige films gaan krijgen.

Werk & Technologie

In een poging de wereld wat aangenamer te maken, ben ik begonnen aan een flowchart voor de AP-collega’s (en daarbuiten?) die van plan zijn om “online lessen” te geven en door het bos de bomen niet meer zien. De flowchart (in opbouw) zou uiteindelijk aan de hand van een reeks vragen een aanbeveling moeten doen qua tool/technologie die je best gebruikt (idealiter met dan direct een link naar de relevante handleidingen). Aanschouw de eerste versie.

Feedback altijd welgekome!

Niet dat ik iemand ervan moet overtuigen dat het online lesgebeuren een pak complexer is geworden, maar aanschouw hier de flowchart van 90% van de collega’s in prelockdown 🙂

Aaaaaah…The good ol’ days.

Reflectie

Oeioei, stress! Subiet gaan we met 3 andere koppels uit eten. Hoe lang is dat geleden zeg?! Mijn corona-coupe zal dan toch 1 keer de horeca mogen aanschouwen, morgen gaat ie er eindelijk af. Ik wist zelfs niet wat het nut van een kam was tot recent! Ik ga het nektapijt niet missen. Jammer dat ik niet nog 3 dagen had gewacht, dan was het de honderdste dag, lekker symbolisch. Ik geef gaarne het woord aan Jaak voor een passend gedicht over het knippen des haren en/of ijdelheid!

Dag 95 – Snot en jarig

Van het werk een VR-toestel geleend om eens mee te experimenteren. Al was het om naar een coronavrije wereld te ontsnappen 😉

Familie & Fun

Zonet de kids-id’s op gemeentehuis gaan halen. Alles is in orde voor de reis nu… Enkel Oostenrijk moet nog meewerken 🤔

Reflectie

Het is niet evident, de keuze die we gisteren namen om (vooral Juno) de kids thuis te houden. In de media wordt nochtans heel duidelijk gezegd dat bij de minste symptomen je best je kind enkele dagen niet naar school stuurt. Sten ging vandaag al terug, Juno kier, daarvoor had ze teveel zakdoeken nodig aan de ontbijttafel. Ze voelt zich top, maar dat snot blijft komen…

Het is geen eenvoudige keuze: hoor iemand hoesten en je denkt direct “ja, die heeft prijs”, maar we zijn ook allemaal hyperalert geworden op hoesten en niesten in onze omgeving. Het is hetzelfde als een bril gaan passen: plots zie je overal op straat mensen met toffe brillen en vraag je je af “hebben er plots veel meer mensen een bril op dan anders?”. Mensen durven soms nog amper te hoesten in het openbaar domein. Je wilt het ook niet op je geweten hebben natuurlijk om achteraf te ontdekken dat je covid had en als een soort superverspreider dagenlang ‘de publieke ruimte’ hebt besmet.

Maar, waar leg je de grens? Wanneer ben je ziek genoeg om thuis te blijven? Verkoudheden, de griep, hooikoorts zijn niet als mirakels uit de wereld verdwenen en zwermen nog steeds gretig rond, deze keer in de schaduw van covid, en maken nog steeds meer mensen ziek dan die ene ziekte waar helaas nog geen vaccin voor is.

Je moest maar eens covid hebben… Had iedereen maar een testkit in huis, het zou het allemaal wel een pak draaglijker maken want dit alles zorgt bij ons thuis voor wat wrijving: als het aan mij en hypochonder junior had gelegen hadden wij ons de voorbije maanden in een bunker,a la trump, opgesloten om zo onszelf én onze naasten (van ons) te beschermen. Sara daarentegen zit dan weer meer in het “Nederlands groepsimmuniteit” kamp. We vinden telkens een middenweg, zoals ook gisteren maar fijne discussies zijn het niet. Het is bijna een soort “ik stop voor rood” vs “ik rij door bij groen” discussue waarbij ieder vanuit een ander (duur woord incoming) referentiekader beslissingen neemt.

We hebben door deze beslissing ook uiteraard het geplande verjaardagsfeestje van Juno uitgesteld tot ten vroegste vrijdag. Ze zal dus morgen niet met haar vriendinnen , maar enkel met ons haar elfde verjaardag vieren 😉 Ze nam het goed op, haar eerste reactie: jeuj, dan zijn het meer dagen feest!

Dan maar een virtuele, virtuele verjaardag 🙂

Dag 94 – Naar’t Werk

Vandaag 2 kinders thuis gelaten. Snotneuzen, keelpijn en een van de twee af en toe ook hoesten. Volgens de richtlijnen blijven ze dan beter thuis, dus doen we dat maar. Probleem is dat Sten ook (vermoedelijk) hooikoorts heeft, wat het er niet eenvoudiger op maakt om de symptomen te categoriseren (ik zit in zelfde schuitje: mei en juni heb ik ieder jaar constant huigpijn, niezen en lopende neus.

Heerlijke oldschool horror lezen met een lekkere ron miel.

Werk & Technologie

Aankomen op m’n werk voelde wat aan als de eerste dag terugkomen na de grote vakantie: lege gangen, amper studenten, en af en toe een collega dat je vaag kent aanspreken over hoe zijn verlof (of nu lockdown) is geweest. Het grote verschil zijn de grote rode bollen met pijlen die de flow doorheen het gebouw aanduiden. De lift mocht niet gebruikt worden, dus ik begon de namiddag al zwaar hijgend toen ik op het vierde aankwam. Of zou dit een stiekeme covid-test zijn om de longcapaciteit van de collega’s te meten?

Studenten zijn altijd een interessante doorsnede van “de mensheid”. Voor iedere 20 studenten is er altijd eentje die je er op moet wijzen dat ze een mondmasker moet aandoen, wat dan vervolgens resulteert in een venijnig gezucht en “pfft…waarom, dat stoem gedoe, da’s complot van de virologen”. Ja meisje, je hebt gelijk, ga nu flink je examen afleggen en dan mag je terug op facebook fake news gaan sharen!

En dit was dan ook de laatste keer voor eind augustus dat ik hier zal zijn geweest. Zo vreemd toch. Niet dat ik het ga missen: de campus voelde niet als het oude getrouwe werk aan, maar eerder als een steriele kopie vol regeltjes en kille muren.

Dag 93 – Dad Vader

Dit is de origineelste en grappigste vaderdagcado ooit 😘 Blijkbaar kon je op de webshop ervan instellen hoeveel kinderen en welk geslacht ze hadden, om zo een ‘tshirt op maat’ te krijgen. Love it!

Als kers op de taart een fijne dag Planckendael!

Morgen een speciale dag : voor het eerst sinds de lockdown ga ik een halve dag naar werk mogen/moeten/kunnen om een examen bij te zitten. Benieuwd hoe dat zal zijn. Het zal de eerste en laatste keer zijn dit academiejaar…

Dag 92 – Lui

Het wekelijkse computeruurtje bestaat al bijna een half jaar uit het spelen van Brawl Stars, niet slecht voor een gratis spel.

D’examens zijn verbeterd, HeroQuest is gespeeld, de krant gelezen. Zo moet een zaterdag zijn.

Gisteren de horror ‘Color out of space’ gezien, een niet onaardige verfilming van, toevallig weer, H. P. Lovecraft. Jammer dat Nic Cage hier en daar nogal overdrijft.

Dag 91 – Bubbelfantasie

“Komen jullie buiten spelen, want volgens mijn mama zitten jullie in onze bubbel.”

Wat zijn de regels hieromtrent? Mogen externen beslissen in welke bubbel je zit? Eerste dat ik alvast hoorde van deze bubbel. Not that it matters: ga goed buiten spelen kinders, geniet van de namiddagen spelen op het groen kwartier!!! Ik vond het in ieder geval een van de originelere manieren om te vragen of iemand wilt komen buiten spelen.

Fun & Familie

Mezelf 2 strips cadeau gedaan: een manga-adaptie van 1 van de beste (naar mijn opinie) horror-verhalen die ooit is geschreven, H.P. Lovecrafts “At the Mountains of madness”. Dit verhaal herlees ik om de paar jaar. Het is een beetje de oer-“horror op de zuidpool”-premise waar bijvoorbeeld John Carpenters “The Thing” z’n mosterd duidelijk heeft gehaald (alhoewel dat niet 100% zeker is…).

Reflectie

Volgens mijn agenda is het morgen weekend. Dat wil zeggen dat ik Teams niet moet openen ’s morgens en er geen kinderen naar school gebracht moeten worden…De rest zal hetzelfde blijven 😉

Dag 90 – Wel of geen lockdown?

Die mondmaskers toch… We hadden er al enkele van bonneke gekregen, alsook een handvol wegwerpdingen (die dan weken in m’n jaszak zaten en een nieuw leven kregen telkens ik “het echte mondmasker” was vergeten mee te nemen). Vandaag zijn er enkele extra aangekomen die Sara had besteld: met handige elastiek (en dus hopelijk geen gesukkel meer als op dag 55). Want als we moeten wachten op die van de overheid…

Fun & Familie

Sten zeurde al weken om nog eens “dat spel met die wormpjes” te mogen spelen (dat was geleden van dag 32). Vandaag leerde hij 2 vriendjes hoe dat spel werkte! Er werd goed gelachen gevloekt 🙂

Werk & Technologie

Nog een 20-tal examens te verbeteren en we kunnen aan de inhaalexamens beginnen.

Elke paar dagen neem ik nu één of meerdere kennisclipjes op omtrent “online lesgeven”. Nu maar hopen dat er iemand iets aan heeft (dit komt ook telkens terug in deze blog: het “spreken tegen een muur” gevoel. Kennisclips opnemen is hetzelfde: je spreekt een goed voorbereid filmpje helemaal in, zonder te weten of de kijker mee zal zijn. Voor hetzelfde geld haakt deze al na minuut 1 af omdat ik ergens een foute veronderstelling maak en dacht dat ze bijvoorbeeld tool x al beheersten)

Reflectie

Gisteren vroeg een van de kids of de lockdown nog bezig was: ik zei direct “ja” waarop zij én Sara me vreemd aankeken. “Wij mogen toch overal terug komen en doen.”

Daar moest ik even over nadenken. Truth be told, ik heb opgegeven te onthouden wat wel/niet mag. Maar ik besefte vooral dat de lockdown een erg “persoonlijke ervaring” is geworden. Voor sommige mensen was de lockdown amper voelbaar als lockdown (denk aan de helden van de zorgsector), voor andere was deze na enkele weken voorbij (denk aan de bouwsector), maar voor andere gaat die nog steeds door. Ik ben sinds maart in geen enkel ander ‘gebouw’ geweest buiten in de AH en Delhaize. Gisteren was ik voor het eerst (of tweede keer?) binnen bij onze bubbelvrienden en sinds maandag mag ik terug de crossfit in. Ik ben echter nog nooit naar m’n werk, andere vrienden of familie gemogen.

Sara bijvoorbeeld komt terug al enkele weken terug onder de mensen: ze ziet collega’s en leerlingen in the flesh. Ik zie enkel dezelfde groep mensen (vooral speelkameraadjes van de kids) op dagelijkse basis. Het al lang geplande weekend begin juli met enkele vrienden is dan ook iets waar ik er naar uit kijk. Ook het feit dat ik terug “onder de mensen” kom op de crossfit ervaar ik als een belangrijke extra.

Kortom, voor de één lijkt de lockdown erg voorbij, voor de ander is deze toch nog bezig.