In quarantaine tot 27/3… De eerste 4 dagen

Nou, deze week ging iets anders dan ik voor ogen had. Recent besloot ik om op 14 maart een soort “state of the union” post te plaatsen, exact een jaar na de start van deze blog en het begin van de eerste lockdown in 2020. Ik had zelfs al een titel klaar –  “Een jaar corona…maar niet in dit huis”. Nou, die titel mag ik naar de vuilbak verwijzen.

Vrijdag 5 maart

Alles begon vrijdag 5 maart toen ik in de Albert Heyn stond (toeval dat vorig jaar dit ook de eerste dag was?). Een telefoontje van de basisschool: “of ik ogenblikkelijk m’n oudste dochter kon komen halen; haar bankbuur was enkele dagen eerder positief getest en het CLB schatte haar als een hoog risico  contact in”. Afgerekend aan de kassa en met volle fietstassen naar de school. Daar stond onze oudste met tranen in de ogen moederziel alleen te wachten in de gang. Uiteraard kwam de directeur direct briefen: “direct naar huis, maandag testen, quarantaine tot dag 15 maart”  (die datum zal zéér variabel blijken de komende dagen).  [Noot: dit doet de school en directeur erg afstandelijk overkomen: dat zijn ze hoegenaamd niet! Ze zijn erg medelevend, correct en duidelijk communiceren. Maar ik doe maar verslag van de belangrijkste dingen 😊]

Enkele uren later kregen we al de eerste smsjes met lange testcodes en informatie. Direct uiteraard een test geregeld (maandag) en samen met de dochter wat tv gekeken. Ze voelde zich tiptop, dus we gingen er vanuit dat het allemaal wel in orde zou zijn.

Diezelfde dag, vrijdag, enkele uren later…terug telefoon van de school: “de juf van uw zoon is positief getest woensdag.” En zo zaten we plots vrijdagavond met 2 kinderen in quarantaine tot en met de 15e.

Tot zover onze plannen om zondag de chocolade en pateekesweek van de Stad Antwerpen te doen voor Sara haar verjaardag. De “hobby selectiestress” verviel nu helemaal: “proficiat, je mag géén hobbies meer doen, kids!”

Zaterdag 6 maart

De dag erop, zaterdag, moest de klas van Sten naar school waar een testbus was aangekomen om de hele klas te testen.

En dan, rond 18uur, barstte de hel los: plots stond onze telefoon roodgloeiend. CLB, school, onze werkgevers, meerdere coronacontacttracers… De testresultaten van Sten waren binnen en hij was positief. Op de koop toe zag men dat het om de Britse variant ging. Een uur lang moesten Sara en ik telkens weer dezelfde uitleg doen (laatste keer contact, wie is besmet, isolatie vs quarantaine) en ondertussen stroomde m’n gsm vol sms’jes met informatie en testcodes. Alhoewel de contacttracers (bless them, wat een job) ons minstens 5 of 6x dezelfde dingen lieten vertellen, zorgde het er wel voor dat we op de duur duidelijk wisten hoe de vork in de steel zat. Want toegegeven, er is véél informatie en regels die je moet weten. Maar wacht, dit is zaterdagavond, het wordt nog gezelliger 😉

Na dat hectische uurtje zaten we met de kids in de zetel tv te kijken, toen we een duidelijke verhoging bij Sten voelden. Dat vonden we iets té toevallig qua timing, alsof de bevestiging van de ziekte plots ziektesymptomen met zich meebracht. Sten was de voorbije dagen sowieso al wat plattekes, maar we gingen er altijd vanuit dat dit kwam door enkele nachten te lang piekeren en laat gaan slapen.

Toen we vlak voor slapengaan te horen kregen dat er meerdere positieve gevallen in z’n klas waren zagen we Sten zichtbaar opbeuren. Alsof er een last van z’n schouder viel. De koorts verdween in de nacht en sindsdien is hij kerngezond. Achteraf gezien denken we dat dit deels ook door de stress kwam. Sten kon alle telefoontjes horen  en daarin moesten wij keer op keer bevestigen “ja, onze zoon is besmet…” Je zou je voor minder rot voelen. Alsof dit alles godocharme zijn schuld was.

Toen de kids in bed lagen maakten we onze balans op: wat weten we nu, wat moeten we doen, etc etc. Daarop was de belangrijkste conclusie: dju, voor iedereen van het gezin hebben we testcodes gekregen…behalve voor mij. Dat wordt dus terugbellen.

Zondag 7 maart

De eerste dagen waren een soort vreemde deja-vu met maart 2020 doorspekt met de zaken die je al een jaar lang in de media hoorde omtrent coronatracing en consoorten.

Het was de dag ervoor mooi, maar fris weer geweest, dus we hebben toen veel tijd buiten gezeten. Uiteraard stond ik dus op met een lichte snotneus. PANIEK! Daar kwam Hypochonder Junior al binnengewandeld, al fluitend ging hij in de zetel zitten en vroeg met een grijns “missed me?!” Wat het kleine eikeltje niet wist is dat een jaar corona mij aardig wat baseball bats heeft doen inkopen getiteld “ademhalingsoefeningen” en “mentale rust opleggen”, dus een stevige mokerslag met zo’n bat en daar droop junior al terug af.

Ondertussen hadden we een test geregeld voor Juno op maandag, wisten we dus dat Sten positief was. Mira, Sara en ik werden ook maandag, enkele uren later getest. Eigenlijk zou, voor ons als gezin, de interessantste piste nu zijn dat we alle 5 positief zijn (én uiteraard geen symptomen hebben) hierdoor zou de quarantaine het snelste voorbij zijn, anders verlengt het de hele tijd voor de personen die negatief blijven en dan bv 10 dagen later toch positief getest worden.

Op de middag belden de coronatracers opnieuw.

“Meneer Dams, u had nog een vraag?”

“Ja, ik heb geen testcodes gekregen.”

“Ah oops. En hebt u symptomen?”

Beetje lachend “Goh ja, enkel ne snotneus, maar ja dat…”

“Oei, dan mag ik geen testcode geven, dan moet u afspraak met de dokter maken.”

KAK!

Ok, dus bellen naar huisartsenwachtpost. Zelfde uitleg gedaan nu duidelijk benadrukt dat die snotneus van alles kan zijn behalve covid. De behulpzame dokter begreep het en zorgde ervoor dat ik alsnog testcodes kreeg (anders moest ik afspraak bij dokter maken en zou dus mijn quarantaine timing veranderen omdat ik dan waarschijnlijk later dan de rest van gezin getest kon worden).Oef. Kleine overwinning op de grote covid-machine die in gang werd gezet.

Zondagavond werd al de eerste grote levering van Delhaize gebracht zodat we al zeker de eerste dagen vlotjes kunnen overleven. En ja, er is ook een pintje en cava’tje extra besteld.

Maandag 8 maart

Testen in het testdorp aan Spoor Oost ging erg vlot. Wat een geöliede machine is dit ondertussen zeg. Ikzelf vond dat het erg kriebelde dat staafje, Sara was er minder fan van.

De belangrijke dag. Enerzijds werd Sara 39 vandaag…en bestelden we pizza’s… Het was ook de dag dat ik ongeveer elk half uur op refresh klikte op mijngezondheid.be om onze uitslagen te ontdekken. Rond 18u nog steeds geen nieuws… tot plots weer , bijna tegelijkertijd, onze telefoons begonnen te rinkelen met een nummer dat we al goed kenden ondertussen. De contacttracers. DJU. We hebben prijs dus. Maar hoe.

Het verdict: Juno ook positief. De rest van het gezin, niet. NOOOOO! Het lastigste scenario dus, daar wij besloten hadden om Juno en Sten niét in isolatie te plaatsen en gewoon samen in quarantaine zouden gaan leven. Dit wil dus nu 2 zaken zeggen:

  1. De overige huisgenoten gaan het mogelijk nog krijgen.
  2. Wie weet reageren we wél met symptomen en laten we zeggen dat sommige verhalen nu niet bepaald vrolijk makend zijn daaromtrent.
  3. Onze quarantaine is verlengd tot 27 maart. Ten vroegste. Als er op onze testen rond de 17e (10 dagen later na laatste positieve test) iemand van de negatieven positief blijkt te zijn, dan schuift alles weer met een week of 10 dagen op. Oh jeetje.

Een zinnetje dat we ons constant inprenten is “het is, wat het is”. We maken nu deel uit van de duizenden gezinnen in deze situatie en er je druk in maken of tegen vechten werkt enkel contraproductief. (applausje voor onszelf: al menig contacttracers heeft ons bedankt om alles zo fijn op te nemen. Uiteraard is dat in ons geval nu (nog?) niet zo moeilijk: we zijn allemaal gezond en alles voelt gewoon exact hetzelfde aan als een jaar geleden toen we in lockdown gingen; met dat verschil dat we véél meer ervaring al hebben in wat werkt en wat niet qua “gezinskunde”).

Dinsdag 9 maart

Terwijl wij onze eigen quarantaine begonnen en vooral “intern” keken, waren er natuurlijk rondom ons aardig wat gevolgen die nu stilletjes aan vorm begonnen krijgen. Enerzijds waren we oprecht ontroerd door de vele berichten en telefoontjes van familie, vrienden en buren die ogenblikkelijk hun medeleven en hulp aanboden. Anderzijds wisten we natuurlijk dat de school van onze kids nu in rep en roer stonden. Na veel beraad werd daarom vandaag beslist dat al 3 klassen (die van onze zoon en de parallelklas waar de juf ook positief getest was, alsook die van Juno) in quarantaine moesten en uiteraard ook moesten getest worden. Daarnaast moesten ook 2 vriendinnen van Juno, die in de andere klas zitten, ook in quarantaine omdat zij als hoog risico ingeschat werden door het CLB.

Hier thuis is iedereen nog steeds gezond en wel, alhoewel we vinden dat Juno nu wat “plattekes” is. We houden haar goed in’t oog. Over een dikke week mogen we weer getest worden en als die en de daaropvolgende ook negatief zijn mogen we terug “het huis uit”.

Het is nu erg stil op Signal (je weet wel, de whatsapp voor mensen die geen vriend met Facebook willen zijn) maar we kunnen ons wel inbeelden wat voor chaos het nu bij tientallen gezinnen moet zijn, die nu plots werk en thuis moeten herorganiseren om hiermee om te gaan. Ook zij gaan nu de komende dagen in de mallemolen van de coronatracers gestoken worden en een roodgloeiende gsm krijgen. Wat een gedoe. Maar het is wat het is nietwaar.

Ik houd jullie op de hoogte.

Eén gedachte over “In quarantaine tot 27/3… De eerste 4 dagen”

  1. Zozo, een jaar later en terug aan de slag vanwege coronagedoe. Iedereen thuis aan het werken… dan heb je geen last van de problemen in volgend gedicht van Annie M.G. Schmidt: Het fluitketeltje…

    Meneer is niet thuis en mevrouw is niet thuis,
    het keteltje staat op het kolenfornuis,
    de hele familie is uit,
    en het fluit en het fluit en het fluit: túúúút

    De pan met andijvie zegt: Foei, o, foei!
    Hou eindelijk op met dat nare geloei!
    Wees eindelijk stil asjeblief,
    je lijkt wel een locomotief.

    De deftige braadpan met lapjes en zju
    zegt: Goeie genade, wat krijgen we nu?
    Je kunt niet meer sudderen hier,
    ik sudder niet meer met plezier!

    Het keteltje jammert: Ik hou niet meer op!
    Het komt door m’n dop! Het komt door mijn dop!
    Ik moet fluiten, zolang als ik kook
    en ik kan het niet helpen ook!

    Meneer en mevrouw zijn nog altijd niet thuis
    en het keteltje staat op het kolenfornuis,
    het fluit en het fluit en het fluit.
    Wij houden het echt niet meer uit… Jullie?

    Zozo Tim, alles onder controle in huize Dams hé? Of vatten we het Fluitketeltje op als een knipoog om regelmatig stoom af te laten via je Blog?

    Like

Laat een reactie achter op Jaak Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s