Dag 18 – Vertragen

Vandaag bewust wat vertraagd wanneer mogelijk. Onder andere uurtje in’t zonneke aan boek gewerkt terwijl de kids met hun klasgenootjes video-belden en Sara de salontafel inpalmde met haar kaften van Chemie.

Familie & Fun

Narcos Mexico seizoen 2 beginnen zien. Aflevering 2 was slaapverwekkend. Ik gef het nog 1 poging. Avenue 5 daarentegen, wat nu aan aflevering 8 zit, is op gang gekomen en genieten. Aanrader voor fans van sarcastische SF, check it out.

Het kriebelt al tijdje om The Wire nog eens te binge’n. In mijn opinie nog steeds de beste reeks die ooit is gemaakt. Voor de liefhebbers, er is een erg goed boek over “the making of” van de 5 seizoenen van The Wire: “All the pieces matter” van Jonathan Abrams.

Werk & Technologie

In deze nieuwe manier van lesgeven waarbij ik misschien iets over-the-top ga qua opstelling is er nu een nieuw fenomeen opgedoken. Het oplossen van problemen bij aanvang van een live les. “In den ouwen tijd” was dat een kwestie van uw overhead-transparant omdraaien omdat ge het weer gespiegeld had gelegd (confession: nooit zo les gegeven, wel pa dat vaak zien maken en zelf in middelbare studies af en toe zo presentatie moeten geven). Bij een live streaming les zijn er iets meer mogelijkheden waar er problemen kunnen optreden. Het gevaar is echter een soort cascade van nieuwe problemen te veroorzaken wanneer je de oplossing op een verkeerde plek zoekt.

Dit filmpje (dat ik in de les toon om het concept van “debuggen” in programmeren uit te leggen) vat heel erg goed samen hoe het er hier nu soms aan toe gaat:

Corona, België & de wereld

Tijd voor een woordje over bonneke en grote bompa, de ouders van m’n moeder. Zij wonen in Cadiz, maar bompa in het rvt-gedeelte en bonneke in een serviceflat in de aangesloten vleugel. Door Corona mogen zijn mekaar sinds de lockdown niet meer zien. De idee alleen al lijkt me verschrikkelijk. Meer dan 50 jaar mekaar dagelijks zien, en dan, van de ene op de andere dag ben je van mekaar gescheiden en moet ieder apart deze storm doorstaan. Ze zitten als het ware allebei in een aparte schuilkelder. Met dat verschil dat bompa nog bezoek krijgt in de vorm van het verplegend personeel (hulde aan hen!), terwijl bonneke ocharme alleen in haar flat zit en af en toe via het raam kan praten met haar dochter. Gelukkig heeft haar therapeute haar “in gang gezet” en heeft ze haar oude naai-skills afgestoft en maakt ze nu spulletjes (oa mondmaksers) voor het rvt (hulde aan bonneke!).

Bonneke met haar ouders in de schuilkelder.

In ’44 zat bonneke, als enig kind, van september tot april in de schuilkelder met haar ouders. Ze sliepen daar iedere nacht en de enige ontspanning die bonneke had was 2 schuiven met daarin haar pop en enkele puzzels. Ze verbleven er 8 maanden DAG én NACHT. ’s Nachts sliep bonneke met haar dekens over het hoofd uit angst voor de bommen…8 maanden langs.

Uiteraard gaan onze kinderen over tig jaar ook dergelijke ‘war-stories’ kunnen vertellen over deze weken(WEKEN! Niet 8 maand..I hope), maar het zijn dit soort verhalen waardoor ze beseffen dat het allemaal veel erger kon en kan.

Ik hoop voor hen (en ons) dat dit het strafste is dat we ooit zullen meegemaakt hebben zodat onze war-stories gevuld zullen zijn met “en dan speelden we weer HeroQuest” of “en toen maakte papa een gek filmpje waarin we ondersteboven aan de plafond liepen”.

Reflectie/Personal

Hypoconder jr is een lastige tiener aan het worden. Ik moet stoppen met naar het nieuws te zien (het helpt niet data Sara dat graag ziet momenteel 😏). Gisterenavond in bed uur wakker gelegen van druk op borst. Zou het, zou het? Eigenlijk zou je bijna willen dat je ‘het’ krijgt, zo ben je zeker. Online zag ik iemand het virus het ‘Shrödinger virus’ noemen vanwege het feit dat, door gebrek aan testen, je niet kan weten het te hebben of niet… tenzij je test. Ik maak geen koorts en vertoon geen andere symptomen. Kortom, ik heb gewoon te veel pushups gedaan en/of wat last van stress (ja , het piekeren in deze tijden moet ik soms wel de kop indrukken).

5 gedachten over “Dag 18 – Vertragen”

  1. Aangrijpend verhaal over Bonneke en Bompa en mooie foto. We leven met ze mee. Waar we een beetje in verwarring over zijn is dat wij dachten dat ze in Antwerpen waren maar niet in Cadiz, of is dat de naam van het rusthuis?

    Like

  2. Haha, die transparanten! Ooit een oud-student (nog van Jan De Voslei) dat ook weten oprakelen, moet behoorlijk wat indruk gemaakt hebben, gevolgd door zo’n transparant-scherm toestand dat je aan je PC moest hangen en dat op je overhead leggen, dat was pas vooruitgang.
    Kus
    Marcel

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s