Ook de kinderen “leren” nieuwe dingen in deze periode: Sten vindt het schilderen aan z’n dino heel pliezant en kan niet wachten om de volgende kleur er tegen aan te gooien. Mira is sinds enkele dagen keihard in Harry Potter gevlogen: haar vriendinnen waren er constant over bezig, en ik vermoed dat ze de druk niet meer aankon. Ze leest niet zo graag als haar zus maar is heel selectief in wat ze leest. Als ze dan eenmaal begonnen is dan kan ze even intens en hard genieten als Juno, wat ze dus nu in de Harry Potter boeken doet. Juno op haar beurt is een volleerd “online citizen” geworden: teams, zoom, jitsi, google hangouts, het maakt voor haar niet uit, ze start de sessies zelfs en heeft me al lang niet meer nodig om het op te zetten. Kids growing up during corona 🙂

Fun & Familie

Wel, dit is een nieuwe: de kinderen zijn de hele namiddag met oma en opa op stap. Geen flauw benul naar waar, maar alle partijen zijn blij 🙂 Ik heb de tijd nuttig gebruikt om nog kennisclip (een kennisclip van ietwat aanvaardbare kwaliteit van 15minuten heeft ongeveer 60 tot 90 minuten voorbereidingstijd nodig) op te nemen en subiet gaan Sara en ik een lekkere pizza bestellen!

Werk & Technologie

M’n examens van komende maandag zijn ‘ingeblikt’, i.e. zijn ingevoerd in het toetssysteem en klaargezet volgens de regels en richtlijnen. Examens zijn altijd een dubbelsnijdend zwaard: aan de ene kant vind ik het altijd leuk om originele opgaven te verzinnen en nadien te ontdekken wat de studenten er van gemaakt hebben. Het verbeteren is echter een vrij monotoom en saai onderdeel ervan . Meestal zie je na 1 oogopslag of de student er iets van heeft gebakken of niet, toch moet ieder element afzonderlijk beoordeeld worden zodat er een score tussen 0 en 20 kan gegeven worden. Er is een rechtstreekse verband tussen de range van punten die je moet geven en de duur dat je nodig hebt om te verbeteren, lijkt wel. Ik denk ongeveer 1 minuut per punt. Met 70 studenten die scoren tussen 0 en 20 komt dat op een dikke 20uur verbeteren uit, wat niet ver van de realiteit zit.

Het nadeel dit jaar is dus dat niet alleen het verbeteren een nogal repetitief/saai werkje is, ook het examen juist instellen was dat. Er waren een pak meer instellingen die manueel moesten gebeuren en ook nog eens meerderere keren moesten herhaald worden. Mijn examen bestaat uit 2 delen. Ieder deel moest gekopieerd worden zodat er een oncampus en een offcampus versie bestaat; beide zijn identiek, maar niet helemaal. Per deel (4 dus) moest dan ook nog eens iedere student manueel ingevoerd worden indien deze langer mag werken. We weten niet waar dat zal gebeuren (on of off-campus) zodat ook deze handeling 4x moest herhaald worden. Dit alles vond gisterenavond plaats en ik zal het een klein mirakel noemen als ik er foutloos in geslaagd ben alles juist te zetten. Mensen die kaarsjes branden, doe gerust maandagochtend om 8u30 😉

Reflectie

Ik snap niet dat mensen nog steeds schrikken van wat er nu in de VS gebeurt. Dit inherente racisme zie ik ook in eigen land, maar hier worden gelukkig (nog) geen minderheden door de politie vermoord (don’t quote me on this, ik gok dat er randgevallen zijn, het is in ieder geval nog niet zo erg als in de VS).

Ik moedig wat er in de VS gebeurd aan: eindelijk vallen de schillen af, ook hier, en is het hopelijk gedaan met dat achterbakse racisme waarvan velen beweren dat het hier niet is. Ik heb ‘meer respect’ (thin ice, opletten Tim) voor iemand die rechttoe rechtaan zegt racist te zijn dan de “ik ben geen racist maar”-types. Beide verfoei ik, maar velen beseffen niet (of willen niet zien) hoe diep het hier ook zit en dat het al die kleine dingen zijn die ervoor zorgen dat racisme blijft leven, al decenialang.

We leven verdorie in de 21e eeuw, we reizen de hele wereld rond, zijn met iedereen verbonden, maar nog steeds denken velen dat er zoiets bestaat als “ras”…

Ik ben er al lang van overtuigd dat racisme aangeleerd wordt. Voor een kind is er geen verschil tussen huidskleur, cultuur of geloof. Ik merk het bij onze eigen kinderen ook: zij beschrijven andere kinderen en volwassenen steeds aan de hand van zaken zoals “die met z’n lang haar” of “die met haar leuke schoentjes”, maar nog nooit heb ik ze iemand weten beschrijven aan de hand van hun huidskleur, nog nooit. Sara en ik letten daar ook heel bewust op en zullen ook nooit een persoon (bv klasgenootje) beschrijven in de trand van “bedoel je die donkere jongen?” of “‘met die Turkse mama?” (alsof ik iedereens origine of nationaliteit (her)ken).

Ik hoop nu alleen maar dat de VS samen geraakt, maar ik vrees een beetje voor een venijnige, langdurende vete tussen de verschillende kampen daar. En hun huidige staatshoofd is nu niet direct iemand die het probleem op de juiste manier gaat aanpakken.